
Τα αδέσποτα ιστολογοφόρα (blogs) δεν έχουν ανάγκη από νταβατζήδεs…
Αναρτήθηκε από τον/την cretanpatriot στο 22/02/2012
Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com!
Τo «απόρρητο» των blogs με κατάληξη σε .com, καλύπτεται απ΄την Αμερικανική νομοθεσία, που προβλέπει ρητά πως «δεν επιτρέπεται να γίνει άρση του απορρήτου λόγω συκοφαντικής δυσφήμισης». Αν ο εισαγγελέας που το χειρίζεται κρίνει ότι δεν πρόκειται για συκοφαντική δυσφήμηση, αλλά για πράξη κακουργηματικού χαρακτήρα (όπως είναι ο εκβιασμός) ΜΟΝΟ TOTE γίνεται άρση.Στις ΗΠΑ, οι bloggers προστατεύονται από το πρώτο άρθρο του Συντάγματος, που δίνει σε όλους “το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. To 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας γνωμοδότησε ότι οι bloggers “δεν θα διώκονται ποινικά αν ο διαδικτυακός τους τόπος φιλοξενεί σχόλια αναγνωστών που είναι συκοφαντικά προς τρίτα πρόσωπα.” Λίγο αργότερα μάλιστα το ίδιο δικαστήριο αναγνώρισε και το δικαίωμά τους “να μην αποκαλύπτουν τις πηγές τους”.
‘Oταν η Ν.Δ. ήθελε νομοθετική ρύθμιση των blogs, το ΠΑΣΟΚ κι ο γΑΠ μιλούσαν για φίμωση. Τώρα μας έρχεται η νέα δεξιά αλά Μπερλουσκόνι, που όμως πήρε πίσω τα σχέδια φίμωσης. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…
Ερχονται αλλαγές στη νομοθεσία για τα blogs…
αντιμετώπιση εγκλημάτων μέσω διαδικτύου, με αιχμή την ταυτοποίηση των διαχειριστών των blogs.
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
- Τα αδέσποτα ιστολογοφόρα (blogs) δεν έχουν ανάγκη νταβατζήδες…
===================================================================================================================================================
===================================================================================================================================================
ΚΑΙ ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟ ΦΙΔΙ, ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ???
Από φύρερ του ΛάΟΣ και της κυβέρνησης Goldman Sachs-Παπαδήμος (ΠΑΣΟΚ-ΛάΟΣ-ΝΔ), θέλει να γίνει και δικός μας!
Τι έκανε στη χούντα ο Γεώργιος Γεωργίου;
Απαντήσεις υπάρχουν & στο ΠΑΣΟΚ…
ξεσκεπάζουν τις λαμογιές του και ζητεί άμεσο έλεγχο των Μπλόγκς από την Πολιτεία. Εν συνεχεία, “τα βάζει” με τον δημοσιογράφο του “Κόντρα”, Στέφανο Χίο, επειδή έδωσε έκταση την περασμένη Κυριακή 18-12-2011 στο χουντικό παρελθόν του πρέσβη (και νύν αναπληρωτού υπουργού Εθνικής Αμύνης) Γιώργου Γεωργίου, ο οποίος το 2008 απεκάλεσε τα Σκόπια… “Μακεδονία” μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.
- Τι έκανε στη χούντα ο Γεώργιος Γεωργίου; Απαντήσεις υπάρχουν & στο ΠΑΣΟΚ…
Υστερόγραφο: …….έχω πλέον πιστεί από αυτά που βλέπω ,και ξέρω ότι στην αστυνομία δεν μπαίνουν απλά όργανα του φασισμού, αλλά και πάρα πολλοί φασίστες , οι οποίοι μπορούν και εκτελούν αυτά που εκτελούν εξαιτίας της ιδεολογίας τους.




























<



















Admin είπε
Το δικαίωμα της ανωνυμίας των bloggers
================================
Γράφει ο Admin
anonymiaΤο τελευταίο διάστημα με βάση το νόμο για την άρση της ανωνυμίας των blogs, γίνεται πολύς …ντόρος. Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω και γω κάποιες σκέψεις μου.
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι για να εκφέρουμε μία σωστή άποψη, θα πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε αν έχει βάση το κύριο επιχείρημα που επικαλείται η κυβέρνηση προκειμένου να προχωρήσει στην άρση της ανωνυμίας.
Και αυτό είναι ότι τελούνται αδικήματα όπως της συκοφάντησης, της εξύβρισης αλλά και χειρότερα όπως της παιδικής πορνογραφίας για παράδειγμα, και δεν υπάρχει το νομικό πλαίσιο να εντοπιστούν οι ‘δράστες’ αφού αυτοί είναι εν πολλοίς …άγνωστοι. Άρα ο καθένας μπορεί να βρίζει, να συκοφαντεί, να διαπομπεύει ή και να κάνει πολύ χειρότερα και δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να εντοπιστεί.
Αυτό λέει εν ολίγοις η κυβέρνηση.
Για να δούμε τώρα, έχει δίκιο η κυβέρνηση ;
Έχει κάποιο …δίκιο! Σαφώς μπορώ να βγώ εγώ και να πω ότι …μου ‘καπνίσει’ για κάποιον στο blog μου, και να μη μπορεί να με βρει κανείς. Μπορώ κάλλιστα – αν το έχω οργανωσει και επιδιώξει- να ανεβάσω για παράδειγμα φωτογραφίες κάποιου με τη γυναίκα του στις …πολύ προσωπικές του στιγμές χωρίς την άδεια του και μετά να γίνω …’λούης’. Αν το αδίκημα είναι πλημμέλημα και το blog/site είναι σε κατάληξη .com ( όπως τα πιό πολλά blogs σήμερα ) τότε όπως γνωρίζουμε υπάγεται στην αμερικάνικη νομοθεσία και άρση ανωνυμίας δεν γίνεται. Αυτό σημαίνει ότι οποιοσδήποτε στη περίπτωση αυτή μπορεί να σε βλάψει και να μείνει ατιμώρητος.
Φαντάζομαι ότι οποιοσδήποτε ‘σώφρων’ άνθρωπος συμφωνεί να υπάρχει τρόπος να περιοριστούν αυτά τα φαινόμενα. Το καίριο ερώτημα εδώ είναι : Επειδή δε ζούμε σε αγγελικό κόσμο, πως θα φτιαχτεί έτσι η νομοθεσία, ώστε οι όποιοι κανονισμοί για τη λειτουργία των blogs επιβληθούν με το νέο νόμο, να μην αφήνουν ‘παραθυράκια’ (διάσημα στους ελληνικούς νόμους ) ώστε να μπορούν αυτά να χρησιμοποιηθούν, για να πληγούν τα blogs και οι ιδιοκτήτες τους για περιπτώσεις που δεν συμπεριλαμβάνονται στις παραπάνω;
Αυτός νομίζω είναι και ο φόβος των bloggers. Πως δηλαδή ο νόμος αυτός δεν θα χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα, ως ‘όχημα’, ως ‘άλλοθι’ για να περιοριστεί και να διωχθεί η ελευθερία της έκφρασης.
Για να δούμε όμως… Τι σημαίνει κατ’ αρχήν ‘ελευθερία της έκφρασης’ ; ( H ελευθερία της έκφρασης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Δε θα ανακαλύψω βέβαια τη πυρίτιδα…Θα προσπαθήσω όμως απλά να κάνω τη δική μου προσέγγιση )
Ελευθερία της έκφρασης κατά τη γνώμη μου είναι πολύ λαϊκά το δικαίωμα του ‘να λέει ο καθένας ότι θέλει’. Αυτό είναι ελευθερία της έκφρασης. Ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να σου πει ‘δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς’. Μπορεί οποιοσδήποτε να λέει οτιδήποτε. Ακόμη και το πιό ακραίο, το πιό παράλογο, ψεύδη, συκοφαντίες, ανοησίες. Αυτό το δικαίωμα δε μπορεί να στερηθεί.
Από την άλλη μεριά έχει και ο χ, y που θίγεται από τα λεγόμενα ή γραφόμενα κάποιου να τον εντοπίσει και να στραφεί εναντίον του αν θεωρεί ότι κάτι από αυτά που ανέφερε, έγραψε ή προέβαλλε τον θίγουν.
Πρέπει να περιοριστεί λοιπόν το δικαιώμα της έκφρασης με βάση τα παραπάνω; Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ο ‘εκφραζόμενος’ ( blogger, σχολιαστής, δημοσιογράφος, απλός πολίτης ) να γνωρίζει ότι πιθανώς θα αντιμετωπίσει το νόμο πολύ πιό εύκολα από πριν αν με οποιοδήποτε τρόπο – επειδή πλέον είναι επώνυμος και γνωστός – εντοπιστεί να τον παραβιάζει.
Όμως θα πει κάποιος ότι αυτό είναι μία έμμεση μορφή αυτολογοκρισίας ( ‘ θέλω να βρίσω αλλά δε μπορώ…’ ας πούμε… ).
Ναι. Είναι.
Όμως αν αρχίσουμε αυτή τη συζήτηση φοβάμαι ότι …δε θα τη τελειώσουμε ποτέ. Γιατί ; Μα πολύ απλά γιατί όλοι οι νόμοι φίλοι μου είναι λίγο ή πολύ μία μορφή ΄λογοκρισίας’. Είναι μία μορφή ‘λογοκρισίας’ των ανθρώπινων ενστίκτων θα λέγαμε. Αν δεν υπήρχε τιμωρία ας πούμε για τη κλοπή, τότε πολύ πιό εύκολα θα κλέβαμε. Ομοίως για τους φόνους, τα ψέυδη, και τη κάθε είδους ‘ανομία’.
anonymia
Αυτό που σήμερα γνωρίζουμε και ζούμε ως ανθρώπινο πολιτισμό είναι η προσπάθεια χιλιετηρίδων του ανθρώπου να περιορίσει τα ένστικτα του.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στα …blogs και ας δεχθούμε – με βάση όσα λέχθηκαν παραπάνω – σε πρώτη φαση ότι επειδή ζούμε σε μία ( wannabe…) οργανωμένη κοινωνία, θα πρέπει να συμβιβαστούμε με μία μικρή έκπτωση της απόλυτης ελευθερίας ( ενίοτε ασυδοσίας ) του λόγου μας ( με το σκεπτικό ότι σήμερα είμαστε στη θέση του ‘θίγοντος’ και αύριο ίσως βρεθούμε στη θέση του ‘θιγόμενου’ ). Αυτός ο συμβιβασμός πρέπει να γίνει όμως με τη απόλυτη προϋπόθεση ότι θα φτιαχτεί ένας νόμος που θα εστιάζει ΜΟΝΟ στις πραγματικές περιπτώσεις αδικημάτων που αναφέραμε πιό πάνω και δε θα χρησιμοποιεί αυτά, επουδενί για να φιμώσει την ‘ άλλη άποψη’ που ακούγεται στα blogs, αυτή δηλαδή που ίσως ενοχλεί εκίνους που έχουν στα χέρια τους τη πάσης φύσης εξουσία.
Και ερχόμαστε τώρα στο ‘ζουμί’. Θέλουμε να γίνει νόμος; Θέλουμε να μπουν κανόνες; Ναι, με τις προϋποθέσεις που αναφέραμε παραπάνω. Και το νέο ερωτημα που τίθεται τώρα είναι: Μπορούν πραγματικά να υπάρξουν αυτές οι προϋποθέσεις;
Οι περισσότεροι’ bloggers λένε ότι αυτό δε μπορεί να γίνει γιατί εξαρχής η κυβέρνηση είχε αυτό το ‘κρυφό’ στόχο στο νου της, δηλαδή να στοχοποιήσει τα blogs και την ‘άλλη άποψη’. Οι κυβερνητικοί πάλι λένε ότι υπάρχει αντικειμενικό πρόβλημα με την ανωνυμία των blogs και αυτό πρέπει πάσει θυσία να αντιμετωπιστεί.
Ίσως και οι δύο πλευρές να έχουν δίκιο.
Η εξουσία πάντα θέλει να ‘ελέγχει’ και δυστυχώς δε της αρέσουν οι πραγματικά ανεξάρτητες φωνές. Το δικαίωμα όμως στην ανωνυμία και το δικαίωμα στην ‘άλλη άποψη’ είναι κυρίαρχα δικαιώματα στη δημοκρατία. Χτυπώντας αυτά , χτυπάς τη καρδιά της δημοκρατίας. Δε μπορώ να σκεφτώ ότι υπάρχει δημοκρατική κυβέρνηση που να θέλει εσκεμμένα να τα περιορίσει. Αν υπάρχει τέτοια κυβέρνηση προφανώς δεν είναι δημοκρατική.
Ο οποιοσδήποτε έχει απόλυτο δικαίωμα να εκφράζει την άποψη του ακόμη και ανώνυμα. Το μότο ότι δήθεν η ανωνυμία στην έκφραση γνώμης ταυτίζεται με την έλλειψη ‘ θάρρος γνώμης’ είναι τουλάχιστον αφελές σ’ ένα πονηρό κόσμο που πάντα σε περιμένει στη γωνία προκειμένου να σε στοχοποιήσει. Είναι σα να έχεις φτάξει ένα κάστρο για να προφυλαχθείς από τους εχθρούς σου, και αυτοί να σε προκαλούν λέγοντας ‘βγες έξω αν είσαι άντρας να πολεμίσεις’. Ναι, θα το έκανες. ΜΟΝΟ με τίμιους εχθρούς.
Βέβαια εδώ τίθεται ένα θέμα και για εκείνους τους bloggers, ο οποίοι κάνουν κατάχρηση της πιθανής ανωνυμίας τους προκειμένου εσκεμμένα και άδικα να θίξουν συμπολίτες τους. Αυτοί είναι λίγοι. Η ασυδοσία όμως στη περίπτωση αυτή, το μόνο που κάνει είναι να δίνει ‘λαβές’ στους πολέμιους των Blogs και να προκαλεί βλάβη στη πλειονότητα.
Το στοίχημα του να βρεθεί ένας νόμος που να συμβιβάζει και τις δύο όψεις του νομίσματος μοιάζει με ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μία η εξουσία που θέλει όλα να τα ελέγχει, από την άλλη οι bloggers που δεν δέχονται κανένα περιορισμό. Πρέπει όμως να βρεθεί η χρυσή τομή. Παρακάτω προσπαθώ να περιγράψω πως.
Τα blogs ξεκίνησαν ως προσωπικά ημερολόγια, ως ένας τρόπος να εκφράζει κάποιος τις προσωπικές του απόψεις, βιώματα, αντιλήψεις. Το concept αυτό δε σταμάτησε να υπάρχει όμως στη πορεία διανθίστηκε με τη λεγομενη ‘δημοσιογραφία των πολιτών’ , που σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί να γίνει ένα είδος δημοσιογράφου και να σχολιάζει ή να κάνει ακόμη και ρεπορτάζ μέσα απ’ το blog του. Μέσα στη γενικότερη κοινωνική αναταραχή του τελευταίου διαστήματος στη Ελλάδα, σε συνδυασμό με τον πολύ απλό τρόπο με τον οποίο μπορεί κάποιος να δημιουργήσει το δικό του blog, τα blogs γνώρισαν μία ‘έκρηξη’ με τελικό αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να το βλέπουν και ως ένα τρόπο εκτόνωσης, ή κάποιοι άλλοι ένα τρόπο να βγάλουν τα βγάλουν τα πιθανά ‘απωθημένα’ από τη δύσκολη καθημερινότητα ή ακόμη και ένα τρόπο να έχουν μικρά εισοδήματα.
Όλα τα παραπάνω είναι αυτό που είναι τα blogs σήμερα.
Για μένα προσωπικά τα blogs όχι μόνο δε πρέπει να γίνει καμία προσπάθεια να φιμωθούν, αλλά απεναντίας θα πρέπει να ενισχυθούν. Αυτό θα έκανε μία πραγματικα δημοκρατική κυβέρνηση. Και ενίσχυση σημαίνει να δώσεις κίνητρα να αναπτυχθεί μέσα από τα blogs ή τον κάθε λογής προσωπικό και ακηδεμόνευτο τρόπο έκφρασης ο ουσιαστικός, κριτικός και επιχειρηματολογικός τρόπος σκέψης. Ένας τρόπος σκέψης και πραξης που θα βοηθήσει να αναπτυχθεί και να εδραιωθεί η πραγματική δημοκρατία και να ακμάσει η κοινωνία. Με ανωνυμία ή χωρίς. Και φυσικά με προστασία αυτών που αδικούνται.
Τα blogs πρέπει να ενδυναμωθούν και όχι να χειραγωγηθούν. Θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως μοχλός για την εμπέδωση του πλουραλισμού στη κατεύθυνση της αποκάλυψης της αλήθειας. Οι ίδιοι οι bloggers θα πρέπει και αυτοί να απομονώσουν όλους αυτούς που με τις υπερβολικές ενέργειες τους τους εκθέτουν, και δημιουργούν ‘πατήματα’ σε κάθε λογής επιτήδειους να τους σπιλώσουν.
Σαν συμπέρασμα λοιπόν να πω ότι η κυβέρνηση θα πρέπει έμπρακτα να αποδείξει ότι δεν επιβουλεύεται τις δημοκρατικές ελευθερίες και αυτό να το κάνει μη άροντας την ανωνυμία των blogs, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να ανευρεθούν εναλλακτικοί τρόποι ανίχνευσης αυτών που πιθανώς και κατά περιπτώσεις παρανομούν.
Θα πρέπει εν ‘ όψει του νέου νόμου, να δωθεί μία κύρια κατεύθυνση και όλα τα υπόλοιπα να περιστρέφονται γύρω απ’ αυτή. Αυτή θα μπορούσε να είναι : Tα blogs αλλά και η κάθε είδους αυτόνομη φωνή στο διαδίκτυο να ενισχυθεί κι όχι να χειραγωγηθεί. Oi Bloggers να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα με τα καθιερωμένα μέσα ενημέρωσης και όχι να λιδωρούνται. Θα χρησιμοποιήσω μία φράση κλισέ αλλά έχει μέσα της αλήθεια: ‘Σε κάθε κλάδο υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί’. Έτσι λοιπόν και στα blogs. Θα πρέπει να κρατήσουμε την ουσία που είναι η πραγματική υπηρεσία που μπορεί να προσφέρουν τα blogs στη δημοκρατία, και να μην εστιάσουμε τόσο στα υπόλοιπα. Η ανωνυμία δεν είναι το μείζον και να μην αρθεί. Η ανωνυμία είναι δικαίωμα και πρέπει να προστατευτεί. Φυσικά και όποιος την χρησιμοποιεί για να βλάψει εσκεμμένα τους συμπολίτες του να διωχθεί. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εντοπιστεί αυτός χωρίς να ξέρουμε ότι λέγεται ‘Δημήτρης Παπαδόπουλος’ ας πούμε. Οι bloggers να αυτοπροστατεύονται και να μη δημιουργούν ερίσματα για να τους δυσφημίζουν. Και η κάθε λογής εξουσία να μάθει να σέβεται και να μην περιφρονεί τους θεσμούς.
( Μάλλον ζω σ’ ένα …ουτοπικό κόσμο. Η άποψη αυτή δε πρόκειται να περάσει. Είναι μάλλον δεδομένη η ΄γραμμή’ της κυβέρνησης για άρση της ανωνυμίας. Όμως ας περιμένουμε να δούμε το σχέδιο νόμου για να εκφέρουμε μιά πιό συγκεκριμένη άποψη. Τουλάχιστον ας δούμε πως θα αιτιολογηθεί η πιθανή άρση της ανωνυμίας για να βγάλουμε συμπέρασμα για το αν προχωράνε σε αυτή κινούμενοι από ειλικρινείς προθέσεις ή θα ρίξουμε δίκιο στους …bloggers για την εκ των προτέρων καχυποψία τους. )